تقصیرِ خودِت بُو که مِه بودُم از تو خستَه

در نیمه ی قلبُم به خطایِ تو شکستَه

تقصیرِ خودِت بُو که اَ چشمُونِ مه کَفتی

نادُونی تَکه وُ بی خبر از پیشُم رفتی

... تقصیرِ خودِت بُو ...

تقصیرِ خودِت بُو تَنَبُو مرهمِ دردُم

باش تا که تَدی چِهره یِ پژمردهَ وُ زردُم

تو ماهُم اَری دِلُم خواش هستَه بِی نگاهِت

حیف که بر تَگردوُن از مه چِشمُونِ سیاهِت

... تقصیرِ خودِت بُو ...

.....

تقصیرِ خودِت بو که تَکِردَه بی وفایی

تصمیمِ خُوت اِدگِفت که بِرِی راهِ جُدایی

باور تَنَکه روزی مه از تو بِکنُم دِل

با ماشِ خودِت نَهَستَری ، ای دلِ غافل

اَمرو که تو پِیغُوم اِدفِرستا بِی مه از نو

تا تنگِ دلِ هم بینینیم دوبارَه هر شُو

مه جوابت اُمدا بینِ ما قصَه تَمُوم بو

از سینه ی مِه عشق و خیالت گُم ِگُم بو

... تقصیرِ خودِت بُو ...